Nieuws Drenthe Groningen Meer

Zandstra en Hermus > Eten en drinken

Een bruine buurtkroeg in Groningen

De Waterloobar is een echte stadse buurtkroeg. Een publieke gelegenheid, in overwegend bruine tinten verpakt, waar het volk uit de wijk bijeen pleegt te komen om te drinken. In studentenstad Groningen betekent dat geregeld een ontmoeting met een viriele afvaardiging van de fine fleur der vaderlandse intelligentsia. Voor een onvervalste demonstratie brallen in colbert met das, aangemoedigd door een schorre schaar studentes met Gooische tongval en bolle billen.

Maar in De Waterloobar valt het mee met de hopeveelheid archetypische bralstudent. De Waterloobar trekt juist eerder 'gewoon' studeervolk. Jonge mensen, keurig gekleed en gekapt, waarbij ogenschijnlijk termen passen als nijver en technische studie. Rustig genieten ze met een clubje gelijkgestemde brildragers van een colaatje bij hun warme hap. Ja, eten kun je hier ook.

Behalve studenten trekt het buurtcafé een uiteenlopend publiek. We zien een plukje alto's, een groepje jongvolwassen meiden met schermtelefoontjes, vier wat oudere mannelijke collega's, twee stelletjes (jong en oud) en enkele drinkebroers op krukken aan de robuuste bar, waarboven kleurige lichtslangen hangen. Verder: twee knipperend lokkende gokkasten, een trio dartboards, rode verlichting en nepbloemen op tafel. De muziek – vooral uit de jaren zeventig en tachtig – knalt stevig uit de boxen. Kies voor een rustig etentje een ander adres.

Drie enorme televisieschermen onderstrepen het belang dat De Waterloobar hecht aan voetbal. Eén tv is achter het raam naar het ruime buitenterras gericht, als een bijzondere service voor rokers. FC Groningen speelt de centrale rol, stadion Euroborg ligt niet voor niets vlakbij. Op wedstrijdzondagen opent het café om 11 uur 's ochtends, bij uitwedstrijden blijft de deur 's zondags dicht.

"Zal ik eerst alvast even een stokbroodje in de oven gooien? Kom ik zo direct voor de drankjes", luidt de openingszin van de gastheer/kok, die vlot en losjes zowel de barjuffrouw/serveerster terzijde staat als de kokkin. Nu kun je een dergelijk advies beter niet in de wind slaan, want een vooruitziende, anticiperende kelner-kok is doorgaans een plezier voor de gast. Dus zeggen we ja en bestellen twee flesjes Palm (à €2,25) als-ie even later terugkeert.

In een ommezien staat het stokbrood (€3,75) op tafel, met daarbij drie smeersels: kruidenboter, tapenade en aïoli. Het afbakbrood is goed heet en knapperig, maar de kwaliteit van het trio condimenten loopt ver uiteen. De tapenade van zwarte en groene olijf smaakt prima, de aïoli is weinig meer dan een doorsnee shoarmasaus met felle knoflooksmaak. De kruidenboter is stroef; hij mist het 'filmende' mondgevoel van zuivere zachte boter, deze is vermoedelijk gemaakt met een margarinecomponent.

Kort voor ons hoofdgerecht bestellen we rode wijn. Die komt hier in drie varianten rode of witte huiswijn: een glas (€2,50), een karafje (€6,50) of een fles (€12,50). Op onze vraag welke rode huiswijn hij schenkt, antwoordt de kelner joviaal: "Ik weet zeker dat u 'm lekker vindt!" Dan eerst maar een karafje. Het is een Portugese Pegões, verklapt hij. Een fruitige, toegankelijke wijn. Niet gek.

Uit vier vegetarische hoofdgerechten kiest Hermus' vervangster ravioli gevuld met spinazie in een romige saus van gorgonzola en walnoten (€11,50). Een heel aardig gerecht. "Lekker kazig", meent de vegetariër. Vooral het accent van knapperige, smakelijke walnoot wordt gewaardeerd. "Toch had het gerecht wel romiger gemoeten. Het is wat waterig."

De vleeseter denkt met kogelbiefstuk (€14,50) een bescheiden lapje koe te bestellen, omdat bij de andere vlezen het gewicht wordt vermeld – van 200 via 225 tot 300 gram. Toch doet deze biefstuk qua formaat daarvoor weinig onder. Het malse vlees is volmaakt saignant gebakken, boterzacht maar vol smaak. Ergerlijk is wel dat de rand van het bord is bedolven onder gedroogde peterselie en paprikapoeder.

De bijgeserveerde rauwkostsalade is een bonte verzameling van eikenbladsla, snijbiet, tomaat, gele en groene paprika, rode ui, hardgekookt ei plus wat ijsbergsla met een lichtzoete dressing en een vleug kerrie. De dikke Vlaamse frieten zijn goed gebakken, maar bestrooid met een akelig smaakpoedertje. Wat is er mis met alleen een tikje zout?

Tot besluit bestellen we vers fruit met slagroom (€4,95). Seizoensgebonden vermeldt de menukaart. Of dat in het begin van de herfst betekent dat je banaan, aardbei en meloen kunt verwachten? Kennelijk. We vinden het niet erg. De forse coupe wordt geleverd met dubbel dessertbestek. Rechttoe-rechtaan fruit, zonder poespas. Of toch…? "Mmmm lekker", klinkt het. "Er zit amaretto in!"

buitendedeur@dvhn.nl


Overig Eten en drinken


Nieuws | Drenthe | Groningen | Nederland

Download iPhone App
ga naar desktop-versie